کتاب «تعزیه در ایران»، شش بخش دارد و در حدود هزار صفحه توسط انتشارات نوید شیراز
به چاپ رسیده است.
بخش اول این کتاب با عنوان «تعزیه و تاریخ»، به ریشههای
نمایش در ایران قبل از اسلام، ریشه تاریخی-مذهبی تعزیه، وضع ایران از زمان دیلمیان
تا آخر قاجاریه، تحولات و سیر تکامل تعزیه، پیشینه نمایشهای مذهبی در اروپا
پرداخته است.
در این بخش، تحت عنوان تعزیه، به مباحثی از جمله فقها و
تعزیهخوانی، جهانگردان و تعزیه، تکیه دولت و تعزیهخوانی در آن، تعزیه در کشورهای
همجوار و اوج و زوال تعزیه و پدیدار شدن انواع تعزیه پرداخته است.
در بخش
دوم کتاب با عنوان «سخنانی چند پیرامون تعزیه» به ارکان و عناصر سازنده و پردازنده
تعزیه اشاره کرده است و شعر، نقالی ، سخنوری، موسیقی، عزاداری و پردهداری را از آن
جمله میداند.
موضوعاتی همچون استفاده از اشیاء و عناصر مختلف، از میان
برداشتن فاصله با تماشاگر، ایمان و اخلاص، توجه به مسائل سیاسی و اجتماعی، هماهنگی
کامل بازیها با متن و گفتگوها و توجه دقیق به نکات روانشناسی از دیگر مباحث آورده
شده در این بخش است.
همچنین در این بخش به ویژگیهای تعزیه ایرانی اشاره شده
است که عبارتند از: از وسائل و امکانات مفید و موثر تبلیغاتی تشیع، پیوند با
اسطورههای مذهبی و قصص قرآنی، مکتبی برای آموزش اصول و مبانی دینی و اخلاقی و
پرورشی، نزدیکی فوق العاده با زندگی توده مردم، فروریختگی معیار زمان و مکان،
ارتباط مستقیم و محسوس بین حوادث و ترتیب آنها برمبنای روایات تاریخی، بهرهوری از
امکانات بینهایت، زبان ویژه و نیز پیوند با اسطورههای تاریخی و فرهنگی ایران
زمین.
این کتاب در بخش سوم به بررسی تعزیهها میپردازد و درباره بیگانگان و
تعزیههای ایرانی، مرثیهسرایان و مرثیهسرایی و سیر تطور آن، رسوخ تنوع در مراثی،
نوحه پدیدهای نو در مرثیهسرایی و شعر فارسی، سرایندگان تعزیهها، ریشه و منبع
الهام تعزیهپردازان، مسیر چگونگی تحول نثر به شعر دیالوگی و صحنه، ریشه ساخت و
پرداخت و وجه ممیزه تعزیه، تعزیه و نویسندگان و پژوهشگران ایرانی، عاشقانهها در
حوادث تعزیهها، تاثیر تعزیه در زبان محاورهای، تعزیههای مضحک و نامآهنگها و
نواهای نهفته در متن نسخههای تعزیه توضیح داده است.
بخش چهارم کتاب،
تعزیهها و ترتیب وسایل آنها نام دارد که در این بخش تعداد و اسامی تعزیهها،
نسخهها و طریقه تعزیهخوانی و پیشخوانی، ترتیب تعزیهخوانی، وسایل و ابزار و
لباس، تعزیهخوانان بزرگ و مشهور و نیز محلهای تعزیهخوانی و تعزیهخوانان مشهور
شیراز آورده شده است.
در بخش پنجم، چند مجلس تعزیه آورده شده است. این مجالس
عبارتند از: تعزیه عباس امام، تعزیه امام رضا، تعزیه حضرت معصومه، تعزیه قانیا،
تعزیه علی اکبر، تعزیه یاقوت و زمرد و تعزیه شبیخون شب عاشورا.
بخش ششم کتاب
«تعزیه در ایران» نیز با محور قرار دادن تعزیه قاسم به تجزیه و تحلیل آن پرداخته و
بههم آمیختگی غم و شادی، تشابیه ظریف و زیبا، شهامت و فداکاری زنان، تشویش مرگ و
اضطراب جنگ، تجلی سنتهای اصیل ایرانی و قدرت و تاثیر این تعزیه را مورد بررسی قرار
داده است.
این کتاب برای نخستین بار در سال ۱۳۵۳ منتشر شد و اولین کتاب در
زمینه تعزیه در ایران به شمار میرفت.